As Catro Etapas da Normalización do Galego: Historia e Estandarización

O Proceso Histórico de Estandarización da Lingua Galega

A normalización da lingua galega é un proceso complexo dividido en varias fases históricas, cada unha marcada por obxectivos e desafíos específicos. A continuación, detállanse as catro etapas fundamentais que levaron o galego desde unha lingua predominantemente oral ata a súa estandarización actual.

Fases da Normalización Lingüística

1ª Etapa: O Galego Popularizante (Século XIX - Rexurdimento)

Este período comeza no século XIX e finaliza coa chegada dos autores do Rexurdimento. Corresponde á primeira etapa da normalización da lingua galega, caracterizada pola súa espontaneidade inicial.

Sabemos que pertence a esta etapa porque se observa a utilización do galego na literatura grazas a autores como Rosalía de Castro e Curros Enríquez. Porén, a falta dunha norma común era evidente:

• «Cada escritor escribía segundo o seu propio criterio, sen unha gramática común», xa que o obxectivo principal nesta etapa non era a estandarización da lingua (a diferenza do que buscaría Pondal).
• Polo tanto, «as obras mesturaban trazos dialectais e castelanismos», xa que o galego era unha lingua basicamente oral, e a xente estaba acostumada a escribir en castelán, de aí a abundancia de castelanismos.

2ª Etapa: O Galego Enxebrizante (Rexurdimento - 1936)

Esta etapa, tamén coñecida como etapa do *galego enxebrizante*, comeza co Rexurdimento e termina en 1936 coas Irmandades da Fala.

Sabemos que pertence a esta etapa porque apareceron grupos e movementos que querían darlle un uso culto ao galego. Isto fai referencia a que nesta etapa é o punto de partida onde os escritores buscan unha lingua propia afastada do castelán.

Tamén se menciona o movemento das Irmandades da Fala, que defendeu que o galego debía empregarse tamén na política, na ciencia e na prensa. Estes movementos buscaban diferenciarse do castelán e comezaron a usar o portugués como modelo de lingua culta, evitaron a toda costa os castelanismos e buscaban un galego interdialectal. Como ben se indica no texto: «a lingua galega comezaba a buscar unha norma propia que a diferenciase e a fixese útil para todos os ámbitos da sociedade».

3ª Etapa: O Galego Preestándar (Post-Guerra Civil - Anos 70)

Este texto corresponde á 3ª etapa da normalización da lingua galega, a etapa do *galego preestándar*, que comeza co fin da Guerra Civil e das Irmandades da Fala e remata cos autores de Galaxia na década dos 70.

Sabemos que pertence a esta etapa porque «os escritores trataban de darlle prestixio á lingua». Nesta fase, cando os poucos autores que quedaban despois da guerra civil determinaron que o galego precisaba unha norma, intentaron afastalo o máximo posible do portugués, eliminando elementos como os acentos, aínda que continuaron usando castelanismos, como se di no texto: «quen mesturaba palabras do castelán».

4ª Etapa: A Estandarización e a Actualidade (Galaxia - Presente)

Este texto corresponde á 4ª etapa da normalización da lingua galega, que comeza cos autores de Galaxia e se prolonga ata a actualidade. Sabemos que pertence á última etapa porque o galego está xa estandarizado.

No texto fanse referencias a que, grazas á xente nova, nesta etapa uníronse esforzos e adoptáronse solucións para as desviacións das fases anteriores, sendo utilizado en ámbitos oficiais, na administración, na educación e nos medios de comunicación.

Puntos clave desta etapa:

• Mención á RAG (Real Academia Galega) e ao ILG (Instituto da Lingua Galega), xa que nesta etapa aprobaron a NOMIGa (Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego), coas que se impuxeron as normas adecuadas.
• Fálase de debates e diferenzas dialectais sobre o uso de certos termos, en referencia aos dous posicionamentos existentes: os *isolacionistas* (ou puristas) e os *lusistas* (ou integracionistas).