As Correntes Filosóficas Clave: Do Estoicismo e Escepticismo á Escolástica Medieval
Clasificado en Otras lenguas extranjeras
Escrito el en 
español con un tamaño de 2,91 KB
Historia da Filosofía: Do Helenismo á Idade Media
Tema 1: Historia da filosofía IES Isidro Parga Pondal 5
O Helenismo: A Busca da Tranquilidade Interior
En resumo, o Helenismo marcou unha transición cara a unha filosofía máis práctica e orientada á vida interior.
O Estoicismo
O Estoicismo, fundado por Zenón de Citio e continuado por Séneca, Epicteto e o emperador Marco Aurelio, sostén que a felicidade consiste en vivir conforme á razón e á natureza. Todo ocorre segundo unha orde racional (o *logos*) que o sabio debe aceptar con serenidade.
As paixóns e os desexos excesivos afastan da virtude; por iso o sabio practica a *apatheia* (imperturbabilidade).
Os estoicos propuxeron a doutrina do *amor fati* —literalmente, o amor ao destino—: non só se trata de aceptar o que ocorre, senón de querelo activamente, recoñecendo que forma parte da orde racional do universo.
O Escepticismo
O Escepticismo, representado por Pirrón de Elís, sostén que é imposible alcanzar a certeza sobre calquera cuestión.
Por iso, o sabio debe practicar a *epokhé*, ou suspensión do xuízo, evitando afirmar ou negar nada con rotundidade. Esta actitude leva á tranquilidade interior (*ataraxía*), xa que quen non se aferra a ningunha crenza firme non sofre decepcións nin preocupacións.
A Filosofía Medieval: Fe e Razón
1. A Patrística (Séculos II–VIII)
Durante os primeiros séculos da era cristiá (II–VIII), os pais da Igrexa desenvolveron unha filosofía coñecida co nome de Patrística, que buscaba harmonizar a fe cristiá co pensamento grego.
O autor máis destacado foi San Agostiño de Hipona, que combinou o platonismo coa relixión cristiá. Defendeu que Deus é a fonte de toda verdade, e que o coñecemento require a iluminación divina. A alma, superior ao corpo, aspira á unión con Deus.
A Patrística estableceu as bases da teoloxía cristiá e da concepción espiritual do ser humano.
2. A Escolástica (Séculos XII–XIV)
A Escolástica desenvolveuse nas universidades medievais e buscou reconciliar fe e razón.
O seu principal representante foi Santo Tomás de Aquino, que adoptou a filosofía aristotélica. Defendeu que razón e fe non se opoñen: a razón pode demostrar certas verdades (como a existencia de Deus), mentres que a fe revela outras inaccesibles para o entendemento humano.
Dentro do pensamento escolástico cristián, destaca tamén a obra de Hildegarda de Bingen, monxa, filósofa e poetisa alemá.
Porén, a Escolástica non foi unicamente un fenómeno da cristiandade; houbo tamén filósofos escolásticos musulmáns (como é o caso de Averroes, filósofo cordobés) e xudeus (como Avicebron).