Marabillas do Gótico e o Proto-Renacemento: Catedral de León e a obra mestra de Giotto

Catedral de León: A Máxima Expresión do Gótico Francés na Península

Comezada a construír a finais do século XIII, a Catedral de León quizais sexa, dentro das nosas catedrais, a que máis imita o estilo do *Gótico francés*. Esta influencia é fundamental para comprender a súa estrutura e estética.

O Exterior e as Súas Transformacións

Podemos velo no seu Exterior, no que as torres (non moi esveltas) rematan en dous chapiteis. A historia da súa construción estivo marcada por importantes reformas:

• No século XVII, despois de que a cúpula orixinal se desplomase, levantouse de novo seguindo o estilo barroco.
• No século XIX, cando as formas góticas volven a poñerse de moda (Neogótico), reconstruíuse novamente nese estilo para darlle unha maior unidade estilística a todo o conxunto (seguindo as indicacións do medievalista francés Viollet-le-Duc).

Os muros laterais presentan numerosos contrafortes suxeitos ao muro por arcobotantes rematados en pináculos que recollen o peso das bóvedas.

O Interior: Luz e Estrutura

O Interior, similar ao da Catedral de Reims, está dividido en varias naves (tres no primeiro tramo e cinco no resto) cubertas con bóvedas de crucería de arcos oxivais ou apuntados. A tribuna foi substituída polo Triforio, que comunica coa nave central por medio de ventás xeminadas de arcos tamén apuntados.

Os muros están repletos de vidreiras de cores que forman un claristorio que inunda de luz todo o espazo, un trazo distintivo do Gótico clásico.

O Pranto Ante Cristo Morto (Capela dos Scrovegni): A Innovación de Giotto

A obra O Pranto Ante Cristo Morto (ou *Lamentación sobre Cristo Morto*) forma parte do conxunto de frescos que Giotto realizou para a Capela dos Scrovegni a principios do século XIV, marcando un punto de inflexión cara ao Proto-Renacemento.

Composición e Dramatismo

A figura de Cristo atópase tendida no chan rodeada dun grupo de mulleres que cercan o cadáver. Xunto a elas están María, nai de Deus, cuxas delicadas mans rodean a cabeza de Xesús, e María Magdalena. Por detrás atópanse os discípulos de Xesús e no ceo os anxos participan tamén da dor, expresada a través dos xestos das súas mans e as súas caras.

Elementos Simbólicos e Escenográficos

No fondo aparece unha paisaxe rochosa e espida e unha árbore sen follas, como para dar máis dramatismo á escena. Todas as miradas converxen no punto principal, onde están María e Xesús. É coma se desta maneira se quixese conmover ao espectador e chamalo ao arrepentimento ante a visión do sacrificio divino.

Anuncio do Renacemento

Tanto a introdución de elementos da paisaxe na escena (as montañas e as árbores) como a representación da terceira dimensión (a perspectiva), a través do muro colocado en diagonal, anuncian as novas preocupacións artísticas que definirán o Renacemento.