New Deal e o ascenso do fascismo en Italia despois da crise de 1929
A loita contra a crise: o New Deal
Ante a extensión da crise, tanto os Estados Unidos como a maioría dos países europeos adoptaron medidas para paliar os seus efectos e propiciar a recuperación da economía. O presidente estadounidense Franklin D. Roosevelt propuxo o New Deal, un programa baseado nas ideas do economista John Maynard Keynes, que defendía a intervención do Estado na economía. Os seus principais ámbitos de actuación foron:
Ámbitos de actuación do New Deal
Económico
- Proponseu axudar ás empresas privadas en dificultades a través de subvencións.
- Crear empresas públicas en sectores sen incentivos para o investimento privado.
- Destrución das existencias agrícolas acumuladas para reaxustar os prezos.
- O Estado estableceu un control sobre os bancos, vixiando os seus depósitos e obrigándoos a facilitar préstamos con baixos xuros.
Social
- Para loitar contra o paro, o Estado promoveu un grande plan de obras públicas.
- Incentivou o aumento salarial.
- Reduciu a xornada laboral a 40 horas semanais.
Crise da democracia: o fascismo italiano
Italia na posguerra
Os acordos de paz supuxeron unha decepción para Italia, xa que perderon territorios veciños que Italia reivindicaba como propios. A guerra deixara secuelas humanas e económicas: as industrias quedaron inutilizadas, a débeda exterior aumentou, a inflación subiu, o custo da vida incrementouse, os salarios diminuíron e o número de parados creceu.
A crise xerou unha forte tensión social, que desenvolveu movementos de folga, animados polos soviéticos, que perseguían obxectivos revolucionarios. Todos estes movementos foron reprimidos polo medo a un estalido dunha revolución social como a rusa.
O ascenso do fascismo
Nesta situación apareceu Benito Mussolini. En 1919 creou os Fasci di Combattimento, un grupo de militantes uniformados con camisas negras, co que pretendía frear os movementos obreiros de maneira violenta. En 1921 os Fasci transformáronse no Partido Nacional Fascista, o recurso máis eficaz para deter os movementos revolucionarios. Este partido contou co apoio da burguesía, co financiamento de propietarios agrícolas e industriais e coa tolerancia da Igrexa católica e do monarca.
Nas eleccións de 1922 conseguiu 22 deputados nun parlamento de 500. Ese mesmo ano, denunciando a ineficacia do goberno e para amosar a súa forza, organizou a Marcha sobre Roma. O monarca, presionado polas forzas conservadoras, nomeouno xefe do goberno.
Notas finais
Tanto o New Deal como o ascenso do fascismo en Italia son exemplos de respostas políticas e sociais á crise económica de 1929: unha baseada na maior intervención estatal para reactivar a economía e mitigar os efectos sociais, e outra que aproveitou a inestabilidade para substituír a democracia por un réxime autoritario.