O Partenón e o Erecteion: O Cumio da Arquitectura na Acrópole de Atenas

O Partenón: O Cumio da Orde Dórica

Clasificación da Obra

O Partenón é un templo grego construído entre o 447 e o 432 a.C., durante o período clásico. Está feito en mármore branco do Pentélico e foi deseñado polos arquitectos Ictinos e Calícrates. Fidias encargouse da supervisión das obras e do programa escultórico. Atópase na Acrópole de Atenas.

Contexto Histórico-Artístico

A Grecia clásica considérase o berce da cultura occidental, destacando na arte, na filosofía e na política. As polis, especialmente Atenas, desenvolveron un modelo democrático. A arte grega é antropocéntrica: o home é a medida de todas as cousas. Busca a beleza ideal e a perfección mediante proporcións harmónicas. Despois das guerras Médicas, Pericles impulsou a reconstrución da Acrópole e empregou a arte como propaganda política para simbolizar a grandeza de Atenas. O botín das guerras utilizouse para levantar os novos templos, sendo o Partenón o principal, xunto cos templos de Atenea Niké e o Erecteion.

Características e Estrutura

O Partenón é un templo dórico octástilo (con oito columnas na fachada), de planta rectangular e estrutura arquitrabada. Divídese en tres partes:

• Pronaos.
• Naos (que acollía a estatua criselefantina de Atenea realizada por Fidias).
• Opistodomos.

Destaca pola procura da perfección matemática e polas correccións ópticas aplicadas: a curvatura do estilóbato, a inclinación das columnas, a éntase e a desigual distancia entre intercolumnios. A decoración escultórica representa batallas míticas (metopas), a procesión das Panateneas (friso) e os frontóns co nacemento de Atenea e a disputa con Poseidón. Moitas esculturas foron trasladadas ao British Museum por Lord Elgin. O Partenón considérase a culminación da perfección arquitectónica, un modelo de beleza, harmonía e fusión entre arquitectura e escultura, cuxo legado influíu na arquitectura posterior ata o Neoclasicismo do século XVIII.

O Erecteion: Elegancia e Complexidade Xónica

Clasificación e Orixe

O Erecteion é un templo grego de orde xónica situado na Acrópole de Atenas, construído no século V a.C. durante o período clásico. O arquitecto foi Mnesicles e o escultor máis probable Alcámenes, discípulo de Fidias. É unha obra pertencente á arte grega clásica, realizada en mármore branco do Pentélico. Está dedicado a Atenea Polias e a Poseidón-Erecteo, e forma parte do gran programa arquitectónico impulsado por Pericles tras as guerras Médicas.

Contexto Histórico-Artístico

A antiga Grecia é considerada o berce da civilización occidental, pois nela naceron as bases da arte, da filosofía, da ciencia e da política europeas. Era un territorio fragmentado en múltiples polis (cidades-estado) independentes pero cunha identidade común baseada na lingua e relixión compartidas. A polis máis importante durante o período clásico foi Atenas, onde se instaurou un modelo de goberno democrático, aínda que con fortes desigualdades sociais.

A arte grega diferénciase das culturas preclásicas pola súa visión naturalista da realidade e polo antropocentrismo, é dicir, o home como medida de todas as cousas (Protágoras). A arte busca a beleza ideal e a perfección harmónica, baseándose en proporcións matemáticas. O período clásico comeza tras as guerras Médicas (contra os persas) e caracterízase por unha gran prosperidade en Atenas, dirixida por Pericles, que promoveu a reconstrución da Acrópole como símbolo da superioridade cultural e política da cidade.