Euskal Literaturako Idazle Nagusiak eta Beraien Obrak

Euskal Literaturako Idazle Nagusiak

Kultur Eragile eta Politikaria

Legelari-ikasketak egin zituen Madrilen eta, ondoren, gerente lanetan jardun zuen bizitza osoan, bidaia ugari eginez. Politikaz gain, enpresa-gizona, idazlea eta kultur eragilea izan zen. EAJko militantea izanik, Madrilgo Gorteetan diputatu izatera iritsi zen.

Xabier Lizardi (1896-1933)

Lizardik hizkera poetiko berria sortu zuen, olerkiaren musikaltasunari garrantzi izugarria emanik. Euskarak trinkotasunerako eta elipsirako zituen baliabideak muturrera eraman zituen; gainera, maisuki erabiltzen zituen figura literarioak.

Hizkuntza eta Estiloa

• Hizkuntza: Gipuzkeran oinarriturik, aranismoaren eredua erabiltzen zuen, eta honek zaildu egiten zuen bere olerkiak ulertzea.
• Gaiak: Sentiberatasun berezia erakusten du bere olerkietan. Egoera afektiboak ageri dira, familiaren ingurukoak batez ere, eta herriaren eta euskararen kezkak ageri-agerikoak dira.

Lauaxeta (Esteban Urkiaga, 1905-1937)

Lauaxetak Olerkiak liburua idatzi zuen. Bizkaieraz idazten zuen eta aranismoaren eredua erabili zuen. Bere hizkera txukuna zen.

Europako Joerak eta Heriotza

Asko begiratzen baitzion Europarari, olerkari handiek agertzen zituzten joerak egokitzeko ahalegin handia egin zuelako. Gernikako bonbardaketaren ostean fusilatuta hil zen.

Gabriel Aresti (1933-1975)

Euskal literaturaren berritzaile honek poesia soziala egiten zuen, herriaren kontzientzia pizteko eta gizartea aldatzeko.

Obra Garrantzitsuak

Herri eta herri da bere olerkirik garrantzitsuena, Blas de Otero eta Gabriel Zelaia poetak izan zituelako solaskide, eta hauek bere poesigintzan erreferentzia nagusi bihurtu zirelako. Hau bere lehenengo poesia soziala izan zen, 1964an argitaratua.

Poesiaz gain, beste genero hauek landu zituen:

• Narrazioa
• Antzerkia
• Saiakera
• Itzulpena

Joseba Sarrionandia (1958-)

Metaliteratura eta Kartzelako Esperientzia

Metaliteraturarako duen joera Izuen Gordelekuen Barrena liburuan agertzen da. (Utopiara eginiko bidaia baten eskemari erantzunez egindako lana da eta lehen etapa markatzen du).

Beste liburu aipagarriak:

• Marinel zaharra (berak idatzitako antologia kritikoa da eta kartzela aurreko, kartzelako eta ihesaldiko egoera kontatzen du).
• Kartzelako poemak (kartzelan bizi izan zuen esperientzia kontatzen du).

Metaforak eta Sariak

Metaforarik erabiliena Horma da, eta gelditasuna eta berdintasuna esan nahi du. Izan ere, geldi eta beti berdin dagoenak barruan begiratzeko aukera du.

Kritika Saria Lagun Izoztuarekin irabazi zuen (erbesteratu baten gorabeherak kontatzen ditu, bidaia baten bidez).

Jon Mirande (1925-1972)

Gai Polemikoak eta Itzulpenak

Gai polemikoak lantzen zituen, hala nola pedofilia, intzestua eta suizidioa, eta ohitura tradizional moralak kritikatu zituen.

Berak sortutako ipuinez gain, beste autore batzuen ipuinak ere baditu idatzita. Adibidez, Edgar Allan Poeren The Raven (euskaraz itzulita).

Hizkuntza eta Forma

Bere obrak ulertzea nahiko zaila da, batez ere zerabilen hizkuntza oraindik arautu eta finkatu gabe zegoelako. Hasieran lapurtera klasikoa izan zen bere hizkera eta gero gipuzkera.

Formari dagokionez, era askotako neurri eta baliabideak erabiltzen ditu, bertsotaritzaren neurri tradizionalak erabili zituen.