Conceptos Fundamentais da Lingua Galega, Gramática e Historia Medieval

Conceptos Básicos da Comunicación

• Linguaxe: É a facultade que lle permite aos seres humanos comunicárense entre si empregando signos orais.
• Lingua: É o conxunto de signos e de regras que están a disposición de todos os falantes dun mesmo idioma.
• Fala: É o uso oral que un falante fai da lingua ao construír unha mensaxe determinada.
• Textos: Conxuntos de enunciados combinados entre si. Deben ser: coherentes, adecuados e cohesionados.

Mecanismos de Cohesión Textual

Conectores

Atópanse algúns adverbios:

• Primeiramente
• Despois
• Finalmente...

Conxuncións

Pero, porque, ou...

Locucións

Non obstante, pola contra, aínda que, xa que logo, malia que...

Recursos Literarios e Estilísticos

• Aliteración: Repetizón de sons.
• Onomatopeia: Imitacións de sons e ruídos.
• Hipérbato: Consiste na alteración da orde das palabras nas oracións.
• Anáfora: Repetición dunha palabra ou dun grupo delas ao inicio de varios versos.
• Antítese: Consiste na oposición de elementos contrarios.
• Hipérbole: Esaxeración desmesurada.

Xéneros Poéticos Tradicionais

Poesía:

• Cantiga: Composición dedicada ao canto.
• Égloga: Diálogo entre pastores.
• Elexía: Poema que laia a morte de alguén.
• Oda: Poema extenso.

Campo Léxico

Campo léxico: Conxunto de palabras que posúen algún trazo semántico común.

Acentuación e Regras Fonéticas

Diptongos

Diptongos: Dúas vogais xuntas na mesma sílaba (un golpe de voz) seguen habitualmente as normas de acentuación.

Exs: acuático, paciencia, nación.

Diptongos decrecentes

Ai, ei, oi, au, eu, ou. Nunca levan acento gráfico cando van na última sílaba dunha palabra aguda.

Ex: sentimentais.

Hiatos

Hiatos: Dúas vogais contiguas pero en sílabas distintas (dous golpes de voz). En que apareza unha vogal pechada (i, u) levarán acento gráfico sempre.

Exs: túa, frío, caída...

As secuencias ui e iu poden constituír diptongo e hiato. No caso de ir a vogal en 2º lugar sería hiato e habería que acentuala sempre (exs: xuíz); se vai en 1º lugar é diptongo.

Historia e Orixes da Literatura Galega

Galicia denominouse reino independente nos séculos X, XI e XII. Surchiu unha nova clase social, a burguesía, e descubriuse a tumba de Santiago a comezos do século IX.

É a finais do século XII e comezos do século XIII cando o galego comezou a rexistrarse na escrita.

• En verso: O máis antigo é a cantiga satírica de Xoán Soares de Paiva, escrita cara ao ano 1200.
• En prosa: A máis antiga data de principios do século XIII co Testamento de Afonso X de Portugal.

Clasificación Social na Idade Media

• Trobadores: Tiñan o maior rango social, eran nobres; eles compuñián o texto e a música das cantigas.
• Xograres: Eran artistas ambulantes de clase baixa que interpretaban as cantigas feitas polos trobadores.
• Segreis: Formaban parte da baixa nobreza e escribían composicións.

Pares Mínimos e Distincións Gráficas (Acentos Diferenciadores)

• Á: Contracción de a + a / alá.
• A: Artigo, pronome átono, preposición.
• Ás: Contracción de a + as / ás (alas).
• As: Artigo, pronome átono.
• Bóla: Esfera.
• Bola: Peza de pan.
• Fóra: Adverbio de lugar.
• Fora: Verbo ser ou ir (pretérito mais que perfecto).
• Nó: Sustantivo, atadura.
• No: Contracción en + o.
• Nós: Pronome tónico plural de nó.
• Nos: Pronome átono, contracción en + os.
• Ó: Contracción a + o.
• O: Artigo, pronome.
• Présa: Apuro, urxencia.
• Presa: Prendida, presada.
• Sé: Sede eclesiástica.
• Se: Conxunción, pronome.
• Vós: Pronome tónico plural.
• Cá: Contracción ca + a.
• Ca: Conxunción comparativa.