Vexetación de Galicia: rexións florísticas e impacto antrópico

Q: Que rexión florística ocupa a maior parte de Galicia?

A maior parte de Galicia inclúese na rexión florística Eurosiberiana, concretamente na superprovincia Atlántica. Só o extremo suroriental de Lugo e boa parte de Ourense pertencen á rexión Mediterránea.

Resumen

O texto describe a diversidade bioxeográfica de Galicia, situando a maior parte do territorio na rexión Eurosiberiana e o suroeste de Lugo e gran parte de Ourense na Mediterránea. Analiza as especies climáticas de cada rexión, os bosques de cultivo e as especies introducidas, e explica como a acción humana configura a paisaxe vexetal actual.

Puntos clave

A maior parte de Galicia pertence á rexión florística Eurosiberiana, na superprovincia Atlántica.
Na rexión Eurosiberiana a vexetación climática son bosques mixtos caducifolios con dominio de carballos.
Na rexión Mediterránea as comunidades climáticas son bosques de cerquiños, substituídos por aciñeiras na cunca do Sil.
O castiñeiro (Castanea sativa) foi introducido hai máis de dous mil anos e forma os soutos.
O eucalipto, orixinario de Australia, comezou a cultivarse a partir de mediados do século XIX.
A paisaxe vexetal actual é resultado da acción antrópica, con predominio de especies foráneas e mato de substitución como xestas e breixos.

Ponte a prueba

A Diversidade Bioxegráfica de Galicia

As condicións térmicas e pluviométricas son óptimas para o desenvolvemento do manto vexetal.

Clasificación Rexional Florística

A maior parte de Galicia inclúese na rexión florística Eurosiberiana, concretamente na superprovincia Atlántica. Só o extremo suroriental da provincia de Lugo e boa parte da de Ourense pertencen á rexión florística Mediterránea.

Vexetación da Rexión Eurosiberiana

Na primeira destas rexións, a vexetación climática está composta por bosques mixtos caducifolios, con dominio de carballos. Esta vexetación presenta as seguintes particularidades:

Nos Ancares e no Courel, dominan os cerquiños.
Na Galicia occidental, os cerquiños están acompañados de sobreiras.
No Norte e Noroeste (N e NL), domina o carballo peciolado.

Estes bosques vense acompañados en xeral de especies como abeleiras, ameneiros, olmos, bidueiros e faias.

Vexetación da Rexión Mediterránea

Na rexión mediterránea, as comunidades climáticas son tamén bosques, neste caso de cerquiños, agás na cunca do Sil, onde son substituídos por aciñeiras.

Bosques de Cultivo e Especies Introducidas

Os bosques de cultivo tamén adquiriron notable importancia dende épocas remotas:

Cultivos Tradicionais

É o caso dos soutos de castiñeiros (Castanea sativa), introducidos hai máis de dous mil anos.

Especies de Implantación Recente

Os piñeirais son de implantación máis recente, especialmente o Pinus marítimo, chegado dende Portugal no século XVII.

Máis recentemente introduciuse o eucalipto, orixinario de Australia, que comezou a cultivarse a partir de mediados do século XIX, malia os problemas medioambientais que xera.

A Paisaxe Vexetal Actual: Resultado da Acción Antrópica

A paisaxe vexetal actual é resultado da acción antrópica, pois a vexetación climática de frondosas caducifolias está moi deteriorada e en franco retroceso. Predominan na actualidade as especies arbóreas foráneas, así como o mato de substitución do bosque orixinario, fundamentalmente xestas e breixos.

Distribución das Cubertas Vexetais

No mapa de distribución de cubertas vexetais en Galicia destaca o seguinte:

A forte penetración dos eucaliptais na Mariña lucense e costa norte coruñesa, incrementando a súa proporción en todo o litoral occidental.
As masas de frondosas ceden tamén ante a presión das coníferas no litoral.
A mestura de coníferas e frondosas está moi estendida polas provincias de poñente e no cuadrante noroccidental de Ourense.
A principal cantidade de frondosas e carballeiras refúxiase na provincia de Lugo (principalmente) e, en menor medida, nas montañas ourensás.

Espazos Non Arborados

De todos os xeitos, o espazo non arborado ocupa unha proporción moi notable nas altas serras orientais e, sobre todo, sudorientais, en depresións como a Limia e nos altos cumes da Dorsal Galega e outras serras máis occidentais.