Paisaxes Vexetais de España e o Impacto das Actividades Humanas no Medio Natural

Geografía4,29 KB

Paisaxes Vexetais de España

A península Ibérica e as illas presentan unha gran diversidade de paisaxes vexetais distribuídas en diferentes rexións florais:

1. Vexetación Oceánica (Rexión Floral Eurosiberiana)

Localízase no norte e noroeste peninsular. Caracterízase por:

  • Bosque caducifolio: especies arbóreas como a faia, o carballo, o castiñeiro, o freixo, o olmo e diversas variedades de piñeiros.
  • Landa: formacións arbustivas compostas por xestas, toxos, breixos e carqueixas.
  • Prados: zonas de vexetación herbácea densa e permanente.

2. Vexetación Mediterránea (Rexión Floral Mediterránea)

Esténdese polo resto da península Ibérica e polas illas Baleares:

  • Bosque perennifolio: árbores adaptadas á seca estival, destacando a aciñeira, a sobreira e os piñeiros.
  • Matogueira: formacións xerófilas diferenciadas en garriga, maquis e estepa.

3. Vexetación Canaria (Rexión Floral Macaronésica)

Destaca pola presenza de numerosos endemismos e reliquias do Terciario, dispostos segundo pisos altitudinais:

  • Piso basal (300-400 m): matogueiras semidesérticas con cardóns e tabaibas.
  • Piso de transición (300/400-800 m): sabinas, palmeiras e dragos.
  • Piso termocanario (800-2000 m): bosque húmido subtropical dominado pola laurisilva e o faial-breixal.
  • Piso de cumio ou canario (máis de 2000 m): matogueiras de alta montaña con abundantes endemismos adaptados ao frío e á insolación.

Principais Transformacións nas Paisaxes Españolas

A acción antrópica modificou o territorio de xeito substancial:

  • Transformacións nas áreas urbanas e rurais: expansión urbana, abandono rural ou intensificación agraria.
  • Transformación dos litorais: vinculada directamente ao auxe da actividade turística e urbanística.
  • Artificialización do solo: concepto que define a superficie do territorio transformada para instalar nela usos residenciais, comerciais, industriais ou viarios, eliminando as súas funcións ecolóxicas naturais.

Relacións entre o Marco Natural e o Ser Humano

Clima e Actividades Humanas

O clima pode afectar ás capacidades produtivas, mentais e físicas das persoas; porén, a súa influencia directa diminúe grazas á capacidade tecnolóxica de crear microclimas (climatización en vivendas e centros de traballo) e de adaptar as vías e os medios de comunicación ás inclemencias meteorolóxicas.

Vexetación e Actividades Humanas

A influencia directa da vexetación sobre o ser humano é reducida, mentres que a acción antrópica sobre esta é moi elevada. As comunidades humanas:

  • Amplían a área ecolóxica de especies cultivadas como o trigo ou o millo.
  • Seleccionan as especies forestais economicamente máis rendibles.
  • Crean áreas agrícolas ou pasteiros a costa dos bosques orixinarios.
  • Realizan repoboacións forestais con especies alóctonas ou autóctonas de rápido crecemento.

O Solo e as Actividades Humanas

Na actualidade, o ser humano dispón da tecnoloxía e capacidade de corrixir as características dos solos (mediante fertilización, drenaxe ou regadío) co fin de aproveitalos para as actividades socioeconómicas que máis lle interesen.

A Auga e as Actividades Humanas

A xestión dos recursos hídricos baséase na construción de infraestruturas (encoros, canles, transvasamentos e plantas desalinizadoras) e na aplicación dunha adecuada política hidráulica de ordenación e conservación do recurso.

Problemáticas Ambientais: Degradación e Sobreexplotación

  • Degradación: desaparición total ou parcial de elementos do medio físico provocada polas actividades humanas e a contaminación.
  • Sobreexplotación: emprego dos recursos naturais por riba da súa capacidade de produción ou rexeneración natural. Isto provoca desforestación, erosión e destrución do solo, así como a sobreexplotación dos acuíferos e cursos de auga.

Descargar

PDF Word HTML