Paisaxes Vexetais de España e o Impacto das Actividades Humanas no Medio Natural
Paisaxes Vexetais de España
A península Ibérica e as illas presentan unha gran diversidade de paisaxes vexetais distribuídas en diferentes rexións florais:
1. Vexetación Oceánica (Rexión Floral Eurosiberiana)
Localízase no norte e noroeste peninsular. Caracterízase por:
- Bosque caducifolio: especies arbóreas como a faia, o carballo, o castiñeiro, o freixo, o olmo e diversas variedades de piñeiros.
- Landa: formacións arbustivas compostas por xestas, toxos, breixos e carqueixas.
- Prados: zonas de vexetación herbácea densa e permanente.
2. Vexetación Mediterránea (Rexión Floral Mediterránea)
Esténdese polo resto da península Ibérica e polas illas Baleares:
- Bosque perennifolio: árbores adaptadas á seca estival, destacando a aciñeira, a sobreira e os piñeiros.
- Matogueira: formacións xerófilas diferenciadas en garriga, maquis e estepa.
3. Vexetación Canaria (Rexión Floral Macaronésica)
Destaca pola presenza de numerosos endemismos e reliquias do Terciario, dispostos segundo pisos altitudinais:
- Piso basal (300-400 m): matogueiras semidesérticas con cardóns e tabaibas.
- Piso de transición (300/400-800 m): sabinas, palmeiras e dragos.
- Piso termocanario (800-2000 m): bosque húmido subtropical dominado pola laurisilva e o faial-breixal.
- Piso de cumio ou canario (máis de 2000 m): matogueiras de alta montaña con abundantes endemismos adaptados ao frío e á insolación.
Principais Transformacións nas Paisaxes Españolas
A acción antrópica modificou o territorio de xeito substancial:
- Transformacións nas áreas urbanas e rurais: expansión urbana, abandono rural ou intensificación agraria.
- Transformación dos litorais: vinculada directamente ao auxe da actividade turística e urbanística.
- Artificialización do solo: concepto que define a superficie do territorio transformada para instalar nela usos residenciais, comerciais, industriais ou viarios, eliminando as súas funcións ecolóxicas naturais.
Relacións entre o Marco Natural e o Ser Humano
Clima e Actividades Humanas
O clima pode afectar ás capacidades produtivas, mentais e físicas das persoas; porén, a súa influencia directa diminúe grazas á capacidade tecnolóxica de crear microclimas (climatización en vivendas e centros de traballo) e de adaptar as vías e os medios de comunicación ás inclemencias meteorolóxicas.
Vexetación e Actividades Humanas
A influencia directa da vexetación sobre o ser humano é reducida, mentres que a acción antrópica sobre esta é moi elevada. As comunidades humanas:
- Amplían a área ecolóxica de especies cultivadas como o trigo ou o millo.
- Seleccionan as especies forestais economicamente máis rendibles.
- Crean áreas agrícolas ou pasteiros a costa dos bosques orixinarios.
- Realizan repoboacións forestais con especies alóctonas ou autóctonas de rápido crecemento.
O Solo e as Actividades Humanas
Na actualidade, o ser humano dispón da tecnoloxía e capacidade de corrixir as características dos solos (mediante fertilización, drenaxe ou regadío) co fin de aproveitalos para as actividades socioeconómicas que máis lle interesen.
A Auga e as Actividades Humanas
A xestión dos recursos hídricos baséase na construción de infraestruturas (encoros, canles, transvasamentos e plantas desalinizadoras) e na aplicación dunha adecuada política hidráulica de ordenación e conservación do recurso.
Problemáticas Ambientais: Degradación e Sobreexplotación
- Degradación: desaparición total ou parcial de elementos do medio físico provocada polas actividades humanas e a contaminación.
- Sobreexplotación: emprego dos recursos naturais por riba da súa capacidade de produción ou rexeneración natural. Isto provoca desforestación, erosión e destrución do solo, así como a sobreexplotación dos acuíferos e cursos de auga.