Panorama da Poesía Galega na Posguerra: Xeracións e Correntes Literarias

Xeracións Poéticas na Posguerra Galega

Debido ás circunstancias históricas nas que tivo que desenvolverse a nosa literatura, no panorama poético galego da posguerra coincidiron tres grupos fundamentais: a Xeración de 1936, a Promoción de Enlace e a Xeración dos 50 ou das Festas Minervais.

A Xeración de 1936: Continuidades e Novos Pulsos

En primeiro lugar, a Xeración de 1936 estivo formada por autores que viviron a Guerra Civil e que publicaron obras nas que, desde o punto de vista temático, continúan estilos da etapa de preguerra. É dicir, mantiveron as liñas marcadas polo Neotrobadorismo, con figuras como Cunqueiro e a súa obra Dona de corpo delgado, e o Hilozoísmo, representado por X. María Díaz Castro e Nimbos.

En canto á poesía social e de denuncia, tivo a súa presenza a través de escritores que publicaron a súa obra no exilio. Non obstante, o autor que marca o novo pulo e a renovación é Celso Emilio Ferreiro, a partir da publicación en 1962 de Longa noite de pedra, unha obra fundamental na poesía galega contemporánea.

A Promoción de Enlace: Sentimento Persoal e Penuria Cultural

O segundo grupo, coñecido como a Promoción de Enlace, está constituído por autores que naceron entre 1920 e 1930, como Antón Tovar (con obras como Arredores e Non). A súa vida desenvolveuse nunha situación de penuria cultural como consecuencia directa da Guerra Civil. Debido a isto, as súas temáticas teñen máis relación cos sentimentos persoais ou os intereses particulares de cada autor que con determinados movementos poéticos definidos.

A Xeración dos 50 ou das Festas Minervais: Renovación e Apertura Europea

Por último, a Xeración dos 50 ou das Festas Minervais estivo integrada por escritores nacidos entre 1930 e 1940, e significará a verdadeira renovación poética desta etapa. Este grupo de escritores tivo como referencia cultural os autores da Xeración do 36 e viaxou por Europa para asimilar outras ideas literarias e artísticas.

A restauración do certame poético das Festas Minervais Compostelás en 1953 é o feito que dá nome a este grupo. Ademais, publicaron as súas obras na editorial Galaxia e crearon un grupo poético denominado “Brais Pinto”, no que figuraron, entre outros, Méndez Ferrín.

Correntes e Temáticas na Xeración dos 50

• Por un lado, asumen a liña poética denominada “Escola da Tebra”, que constitúe unha adaptación surrealista da temática da angustia existencial como reacción ao neotrobadorismo e o paisaxismo. Destacan nesta corrente autores como Manuel María e Méndez Ferrín.
• Por outra parte, a poesía de tipo paisaxista renóvase pola vía da síntese expresiva na obra de Uxío Novoneira e Bernardino Graña.
• Finalmente, a poesía social aparece con forza na obra de varios autores do grupo, pero destaca especialmente Méndez Ferrín coa publicación de Con pólvora e magnolias, obra que marca un punto de inflexión e abre paso a outros temas que marcarán as etapas seguintes da poesía galega.

Conclusión: Un Panorama Poético en Evolución

En conxunto, observamos que o panorama da poesía galega nesta etapa mantén as temáticas máis tradicionais (paisaxista, intimista) e que evoluciona grazas ao contacto coas correntes europeas, especialmente coas xeracións máis novas. Estas xeracións engaden un novo impulso sen esquecer a intención reivindicativa marcada pola situación social e política da época.