Haritz eta Florentziako misterioa: abentura eta hazkundea

Haritz gaztea ez dago ondo. Nerabe izatea ez zaio gustatzen; bizitza harekin krudela dela dio. Liburuan haren Florentziarako bisita kontatzen da, bere osaba Karlos ikusteko. Hala ere, Florentziara heltzen denean inor ez dago hark itxaroten, eta osabak ez dizkio deiak hartzen. Taxiaz baliatuz, osabaren etxera doa. Han ere ez dago. Harrituta, kalera ateratzen da. Han, Amalurrekin topatzen da; geroago, haren mutil-lagun berriarekin, Francesco. Hau ez zaio gustatzen Haritzi.

Eskuliburuak eta bahiketa

Etxera itzultzean osaba oraindik ez da agertu, baina, sartu bezain laster, dei bat jasotzen du: Juliet da. Etxeko leku sekretutik, Leizea, eskuizkribu batzuk hartu eta etxetik joan behar dela dio; jende arraroa etxean dagoela esaten dio ere (Haritzek ikusten ditu). Geroago Florentzian topatzen dira, eta osaba bahituta dagoela esaten dio. Eduardo Valfiernok dauka, eta eskuizkribuen truke emango dio osaba. Argazkiak ateratzen dizkiote eskuizkribuei eta gero Eduardori ematen dizkiote.

Morano eta altxorraren egia

Amalurren gurasoen furgonetarekin, eskuizkribuak dioten lekurantz doaz: Morand. Han Francescorekin apurtzen du Amalurrek, handik aterarazi nahi zuelako. Geroago, eskuizkribuetan Morano jartzen zuela konturatu ziren. Hara joan ziren, leku bakarti bat. Han kobazulo bat zegoen, eta sartu ziren, baina Valfiernok harrapatu zituen. Azkenean, altxor hori bi hego zirela konturatu ziren, aske hegan egin behar dela esan nahi zutenak.

Oierren plana eta bizitzaren ikuspegia

Ziurgabetasun une baten ondoren, Oier deitzea gomendatzen dio. Ezer jakin gabe, deia egiten dio. Honek ia guztia prestatuta zegoela esaten dio. Eduardo Valfierno Karlosen lagun bat da, beste arkeologo bat, eta Juliet eta osabak egin zutena ere prestatuta zuten. Amalur, berriz, bat-bateko pertsonaia zen eta ez zekien ezer. Oierren eskaera zen, Haritzen bizitza-ikuspuntua hobetzeko. Ez dio ezer gehiago esaten, joan behar duelako.

Amaiera: Tolosatik hondartzara

Bi aste geroago, Amalur eta Haritz Florentziako kafetegi batean zeuden. Solasaldiaren erdian, Haritzek dei bat jasotzen du: Antonia, Oierren ama, ospitaleratuta dagoela esaten dio. Hegazkina hartu eta Tolosara itzultzen da. Han Oier ikusten du, kable askori lotuta. Gelan bakarrik geratu zirenean, handik ihes egiten dute, Oierren eskaeraz. Presaka, hondartzara doaz, ikuspegi politak ikustera.