Maixabel Lasaren testigantza: bizikidetza eta memoria

Maixabel Lasaren hitzaldia: bizikidetzaren aldeko mezua

Atzo Maixabel Lasaren hitzaldia entzuteko aukera izan nuen. Maixabel Lasa Juan Mari Jauregiren alarguna da; Jauregi Gipuzkoako gobernadore zibila izan zen eta ETAk 2000. urtean hil zuen. Hitzaldian bere esperientzia pertsonala eta urte hauetan egindako hausnarketak partekatu zituen. Bere testigantza entzuteak asko pentsarazi dit terrorismoaren ondorioei, biktimen sufrimenduari eta gizartean bizikidetza eraikitzearen garrantziari buruz.

Emozioak eta testigantzaren garrantzia

Lehenik eta behin, testigantza entzuteak emozio handiak sortu zizkidan. Batez ere tristura eta enpatia sentitu nituen. Pentsatzea pertsona batek bere senarra atentatu batean galtzea oso gogorra da. Gainera, Maixabelek bere bizipenak modu oso zintzoan, lasai eta pertsonalean kontatu zituen. Horrelako testigantzek erakusten dute atentatu batek ez duela soilik pertsona bat hiltzen; familia oso baten bizitza aldatzen du eta sufrimendu handia eragiten du.

Gorrotoaren gainetik, elkarrizketaren bidea

Tristuraz gain, miresmena ere sentitu nuen Maixabel Lasarekiko. Bere jarrerak asko harritu ninduen, elkarrizketaren eta bizikidetzaren alde egiten duelako. Berak azaldu zuen gorrotoak ez diola inori laguntzen eta gorrotoan bizitzeak ez duela min hori sendatzen. Horregatik aukeratu du elkarrizketaren bidea, ulermena eta bakea sustatzeko asmoz. Jarrera hori oso indartsua eta eredugarria da.

Terrorismoa eta giza eskubideen urraketa

Bere testigantzan argi geratzen da terrorismoak giza eskubideen urraketa larriak eragiten dituela:

• Bizitzeko eskubidea: Oinarrizko eskubidea da eta ezin da inoiz justifikatu.
• Duintasuna: Biktima helburu politiko baten tresna bihurtzen da.

Gainera, terrorismoak gizarte osoan beldurra eta tentsioa sortzen ditu, askatasuna mugatuz eta demokraziaren oinarriak ahulduz.

Bizikidetza eraikitzea: aitortza eta memoria

Giza eskubideen urraketa horiek eragin handia dute bizikidetzan. Hainbat autorek, hala nola Xabier Etxeberriak, azpimarratzen dute biktimen aitortza eta memoria ezinbestekoak direla gizarte justuago bat eraikitzeko. Biktimen mina entzun eta errespetatu gabe oso zaila da benetako bizikidetza lortzea.