Marx e Nietzsche: Capitalismo, Alienación e Nihilismo
Marx e a análise da sociedade capitalista
Marx analiza teoricamente a sociedade capitalista e lo logra con redacción en El capital. Ademais, pretende conectar coa política que lle conduce ao compromiso social.
A tese central da súa doutrina é o materialismo histórico, que se presenta como explicación científica da sociedade e da historia para entender os cambios.
Infraestrutura e superestrutura
A infraestrutura base está composta pola economía, que comprende as forzas produtivas e as relacións de produción, factor fundamental do cambio histórico e social. Para entender o devir hai que estudar os cambios económicos.
A superestrutura comprende os elementos creadores de fórmulas de conciencia dunha sociedade (ideas, técnicas) e depende da primeira.
Trabajo
O traballo transforma materias primas en medios de vida. Esta é a diferenza entre os animais e a actividade práctica que pon en relación a natureza e os humanos. O ser humano ofrece as súas capacidades, debe ser unha tarefa colectiva e organizada e, ao producir, intercámbiase. Canto máis medios, máis eficiencia: a historia humana é a historia do traballo.
Plusvalía
O capitalista beneficia explotando aos traballadores. No capitalismo todo é mercancía (oferta e demanda), ata o traballo humano. A plusvalía é o que gana o empresario: traballo que non se paga, tempo que non se paga en forma de salario. Ademais, o capitalista é dono dos traballadores e dos produtos.
Capital
O capital é o diñeiro que xera máis diñeiro e é a base do sistema. As persoas valen o diñeiro que teñen e o traballo que xera diñeiro. O salario é o diñeiro que recibe o proletariado polo seu traballo; o capital é o diñeiro do empresario, pola renda da produción do proletariado (diñeiro potente e importante).
Alienación
A alienación significa estar fóra de si. Segundo Feuerbach, a causa é a relixión; segundo Marx, a propiedade privada. Todos os alienados son burgueses polo diñeiro que teñen, mentres que o proletariado non lle pertence o que produce e non ten tempo para si.
Valor
As cousas teñen valor de cambio e valor de uso. O valor de uso é a utilidade; o valor de cambio é o diñeiro e depende do traballo humano.
Nihilismo e Nietzsche
O nihilismo (nihil, nada) niega a existencia dunha verdade e un sentido da vida. Preséntase como desesperanza, hostilidade e tristeza. A crenza nun outro mundo quita valor a este e crea seres débiles e tristes.
Nietzsche é nihilista porque cre que non hai verdade e que a vida non ten sentido, pero isto non é malo; ademais, é enriquecedor. Negar a existencia da verdade non implica que non haxa nada, senón que só hai ficción.
Dionisíaco e apolíneo
Os deuses, Occidente e as dúas interpretacións do mundo (filosofía e cristianismo) destrúen isto por medo e receos. Sócrates e Platón son xuízos e cristiáns racionalistas.
Mundo aparente
O mundo aparente é o que percibimos polos sentidos: todo cambia, flúe e opónse ao verdadeiro.
Moral contranatural e inocencia do devir
A moral contranatural é a concepción do mundo de Platón e dos cristiáns, contra a natureza e a vida. É a moral dos escravos, produto da debilidade de quen non se enfronta á vida e aos seus devires: teñen falsas esperanzas nun mundo superior, sacrifícanse (decadentes), mentres os fortes e naturais son ascendentes.
Inocencia do devir
A inocencia do devir é unha expresión que defende o cambio, a vida, tan destacada en Occidente. O devir é unha obxección para os filósofos que consideran que nada sexa mutable, o que pode ter rigor, pero non pode estudarse pola ciencia.