Narrativa Galega Posguerra: Autores e Tendencias

Narrativa Galega de Posguerra: Autores e Tendencias

Continuadores da Xeración Nós

• Ramón Otero Pedrayo
• Ricardo Carballo Calero

Novas Técnicas Narrativas

• Monólogo interior
• Rupturas temporais

Recreación de Mundos Fantásticos

• Álvaro Cunqueiro: mestura de mitos e imaxinación da cultura galega.

Reprodución do Conto Popular

• Ánxel Fole: converte os contos populares galegos en literatura de factura culta.

O Realismo Social

• Eduardo Blanco Amor: protagonismo das clases populares.

Achegamento ao Mundo Rural da Posguerra

• Xosé Neira Vilas

Características dos Autores

Ánxel Fole

• Relatos interconectados.
• Fórmulas introdutorias.
• Personaxes que contan contos a outros.
• Linearidade temporal.
• Sentenzas didácticas ao final.
• Temas: aparecidos, supersticións, morte, lingua, amor, lobos, humor, fantasía, aventuras.

Álvaro Cunqueiro

• Creador do realismo fantástico.
• Mestura de realidade cotiá con mito, fantasía e soño.
• Elementos enxebres e ambientes exóticos.
• Grande imaxinación.
• Lirismo e humor.
• Pequenos relatos relacionados entre si.
• Abundante adxectivación.
• Lingua baseada na fala popular, pero refinada.

Eduardo Blanco Amor

• A Esmorga (1959): visión pesimista do ser humano e crítica da sociedade. Trata temas como a cuestión lingüística, a homosexualidade, o machismo e a indefensión das clases marxinais. Usa a linguaxe popular e a técnica "telefónica".
• Xente ao Lonxe (1962): visión da sociedade da época, a educación, a sexualidade, a hipocrisía social, a emigración, a prostitución, o rol da muller e o nacemento do movemento obreiro.
• Os Biosbardos (1962): realismo social con novas técnicas novelísticas.

Xosé Neira Vilas

• Mundo rural galego.
• Emigración.
• Pésimas condicións de vida dos máis pobres.
• Incomprensión cara á infancia.
• Ruptura do espazo lineal e das coordenadas temporais.
• Perspectivismo.
• Protagonista colectivo.
• Mundo onírico.

A Literatura Galega coa Chegada da Democracia

Coa chegada da democracia en 1975, a literatura galega experimenta un cambio importante cara á súa normalización definitiva. A nova lexislación (Estatuto de Autonomía, Lei de Normalización Lingüística) favorece un maior coñecemento da literatura galega, un aumento do número de lectores e o desenvolvemento do mercado cultural. Isto tradúcese no incremento de empresas editoriais, a multiplicación de títulos e autores, e o recoñecemento dentro e fóra de Galicia.