Tendències poètiques en galego e valenciano: Estellés e a poesía dos anos 40-70

Tendències poéticas dos anos 40-50

As tendencias máis relevantes dos anos 40-50 foron a da tradición simbolista e a da avantguarda. Da tradición simbolista destacou o autor Carles Riba coas súas creacións de expresión culta e rigor no uso da lingua. Doutra banda, atopamos a J.V. Foix, que basea as súas obras no experimentalismo avantguardista, caracterizado pola ruptura formal e lingüística.

O debate dos anos 60

Nos anos 60 viviuse un gran debate que enfrontou a tradición simbolista co "Realismo social". Esta última tendencia estaba baseada en planteamentos marxistas e era empregada como ferramenta de loita contra a Ditadura e pola liberación do ser humano.

Os anos 70: un cambio de rumbo

Na década dos 70 prodúcese un cambio de rumbo coa publicación de obras de J. Brossa e o redescubrimento de J.V. Foix. Estes dous autores convertéronse en mestres para os mozos. Ademais, tiñan a vontade de practicar a poesía como actividade autónoma coa finalidade única de facer literatura e explorar todas as posibilidades da linguaxe.

Por último, cómpre destacar que no País Valencián, nos anos 70, reapareceu V.A. Estellés e unha antoloxía de Amadeu Fabregat titulada Carn fresca. O punto común da literatura dos dous foi a ruptura co realismo histórico e a vontade de facer da poesía unha actividade autónoma coa única finalidade de facer literatura.

Vicent Andrés Estellés: o máximo exponente da poesía contemporánea valenciana

Estellés é o máximo exponente da poesía contemporánea no País Valencián e un autor, polos seus temas, absolutamente representativo da posguerra. A súa obra poética pode definirse como prolífica, orixinal e exuberante, o que fai que sexa difícil de encasellar.

Un cronista da vida cotiá

Vicent Andrés Estellés retrata a vida cotiá coa descrición detallista dun xornalista que actúa como cronista apaixonado dun tempo de miseria e represión, inventariando os personaxes e os acontecementos que constitúen o seu mundo de cada día. Estellés expresa a gloria e a miseria dun país a través da ternura, a rabia, o sarcasmo e o amor. Diso xorde un discurso absolutamente digno co que formula unha crónica amarga e, ao mesmo tempo, esperanzada.

Temas e linguaxe

Os temas principais que aparecen nas súas obras son: o amor, a morte e o compromiso cívico co país e a lingua. En canto á linguaxe literaria, vemos que aparece a lingua poética dos clásicos valencianos do século XV (A. March), a lingua das obras contemporáneas da literatura catalá e a lingua coloquial que aprendeu na Horta durante a infancia e que mantivo durante toda a súa vida.

Obras destacadas

• Els amants
• Cançó de bressol
• El libre de meravelles