Tren IX i Tren X Jana Kochanowskiego – Interpretacja, Motywy i Kontekst Powstania
Enviado por Anónimo y clasificado en Otras materias
Escrito el en 
polaco con un tamaño de 2,51 KB
Tren to wywodzący się z antyku gatunek poezji okolicznościowo-żałobnej. Wyraża ból, smutek i żal po śmierci ukochanej osoby, charakteryzuje się ścisłą kompozycją – od rozpamiętywania zasług zmarłego aż po pocieszenie. Genezą powstania Trenów Jana Kochanowskiego była śmierć 2,5-letniej córki Urszulki w 1579 roku. W 1580 roku poeta wydał cykl 19 trenów, które były jej dedykowane.
Tren IX – kryzys wartości mądrości
Tren rozpoczyna się apostrofą do upersonifikowanej Mądrości. Podkreśla, że jest to wartość, której nie można kupić. Jest to wartość charakterystyczna dla filozofii stoickiej – mądrość powinna chronić ludzi przed cierpieniem. Na początku utworu podkreśla, że chroni w trudnych sytuacjach życiowych. Podmiot liryczny wątpi jednak w jej wartość – jest obojętna w szczęściu i nieszczęściu. Dlatego na końcu podkreśla, że całe życie poświęcił na osiąganie kolejnych stopni mądrości, a kiedy dotknęła go tragedia, został odtrącony. Człowiek nagle staje się bezradny wobec tragedii życiowej. Poeta wyraża więc wątpliwość co do wartości mądrości i z ironią się o niej wypowiada.
Tren X – podmiot liryczny i kryzys wiary
Podmiot liryczny to zrozpaczony ojciec, który w trenach wypowiada się jako mędrzec. Utwór jest monologiem zrozpaczonego ojca, który zwraca się do Urszulki. Pyta, gdzie przebywa i zastanawia się, dokąd trafiła po śmierci. Nawiązuje do motywu ubi est – „gdzie jesteś” – który podkreśla przemijalność i kruchość ludzkiego życia. Dominuje tu pytanie retoryczne, zbudowane w szereg pytań, które pokazują zwątpienie w wiarę i bunt wobec Boga.
Podmiot zadaje pytanie, czy córka znajduje się w niebie, czy w czyśćcu, oraz pyta o Pola Elizejskie. Zastanawia się, czy Charon przewiezie ją przez rzekę Styks i czy ulega metamorfozie – nawiązuje tu do dzieła Metamorfozy Owidiusza. Dalej odwołuje się do koncepcji Platona. Żadna z filozofii nie przynosi jednak odpowiedzi na jego pytania.
Dramatyczne pytanie na końcu wyraża kryzys wiary. Utwór zaczyna się apostrofą, a kończy prośbą – poeta prosi, aby córka mu się ukazała. Ta ostatnia prośba pokazuje bezradność poety wobec życia po śmierci.