XIX. mendeko antzerkigintza: Ibsen, Strindberg eta Txekhov
Clasificado en Arte y Humanidades
Escrito el en 
con un tamaño de 2,17 KB
Prosazko drama burgesa/bertsozko drama erromantiko berantiarra.Antzerkiaren eredua agortu eta berrikuntza mugatuak.Ekarpen teknikorik ez,gai aldaketak:garaiko konfliktoak,emakumearen egoera. Strindbergek naturalismoa eta espresionismoa,sibolismoa,mistizismoa.Txekhovek-lirismoaz gain errealismoa,errealitatea markoa soilik:pertsonai etsiak,aukerak galdu baino ez dituztenak,gizaki hutsak eta krisian daudenak. Henrik Ibsen:-banakakoak errespetatu,gatazka itogarriak,gizabanakoaren borroka,ideiazko drama,pertsonaien azpiko psikologia,banakoak eta errekurtso erabiliak Peer Gynt:-lehen garaia-erromantizismoa.Exotismoa-antiheroia-protagonistaren azken porrota,neskak salbatzen du Ahate basatiak:2.Garaia,hipokresiaren gaia John Gabriel Borkman:bi ahizpa.Baten semeagatik borrrokan,kiebran dagoen familia Hedda Gabler:-azken garaia-arazo existentziala,suizidioa amaieran-sinbolismoa Strindberg:kritika sozial anarkiko eta naturalista hasieran forma xumean,mistizizta eta Nietzcheren eragina instituzioaren aurkako matxinada-antzerki intimoa sortu zuen