Métodos para convencer e boas prácticas argumentativas

B. Desenvolve tres cuestións.

Os tres métodos para convencer

Existen tres camiños posibles para convencer ou persuadir as persoas:

• O éthos: baséase na confianza e credibilidade que teña a persoa que argumenta; os seus argumentos convencen a un determinado público porque proceden dunha persoa que posúe unha excelente reputación ante ese público.
• O páthos: é o método que consiste en apelar ás emocións do público; trátase de convencer utilizando argumentos que suscitan certas emocións e sentimentos nos oíntes, aínda que non sempre se respecten as regras da lóxica.
• O lógos: é o camiño de tratar de convencer con argumentos racionais, con conceptos claros e con datos suficientemente contrastados.

Este camiño non é incompatible cos dous anteriores, pero aquí ponse a énfase en que a persuasión ha de proceder sobre todo da razoabilidade dos argumentos, e non tanto da boa imaxe de quen argumenta nin do uso dunha linguaxe emotiva.

Boas prácticas argumentativas

1. Principio de caridade interpretativa: o argumento do opoñente debe ser reconstruído na súa versión máis sólida e rigorosa, co límite de que siga sendo razoable.
2. Principio de suspensión de xuízo interpretativo: cando ningunha das posturas contraditorias se pode defender con éxito, aprázase temporalmente o xuízo sobre o asunto, pero convén sopesar os riscos e beneficios deste aprazamento do xuízo.
3. Principio de falibilidade doxástica: hai que admitir a posibilidade de que a propia postura non sexa a correcta, o cal comporta unha boa disposición a escoitar os argumentos alleos.
4. Principio de relevancia argumentativa: só se deben presentar razóns de peso para xustificar a conclusión, evitando desvíos retóricos orientados á persuasión non racional.
5. Principio de suficiencia argumentativa: os argumentos deben conter razóns suficientes en número e forza, de modo que fagan racionalmente aceptable a conclusión.
6. Principio de claridade: o uso de terminoloxía técnica especializada é recomendable, a non ser que escureza o contido dos argumentos sen necesidade.
7. Busca da verdade: todo argumento debe orientarse á busca da verdade ou, polo menos, á liña de actuación máis apropiada entre as epistemicamente accesibles.

C. Determina o significado de tres termos.

Retórica

É a disciplina que estuda e sistematiza a linguaxe utilizada nos diferentes campos do coñecemento, permitindo que a comunicación en cada ámbito consiga os obxectivos que se expón, tanto comunicativos como estéticos.

Pragmática

É unha disciplina que estuda a linguaxe en relación co contexto onde se desenvolve a idea.

Tamén se refire á práctica ou á realización das accións, e non á teoría ou á especulación.

Onus probandi

Sinala quen está obrigado a probar un determinado feito ante os tribunais.

Radica nun vello aforismo de dereito que expresa que «o normal enténdese que está probado; o anormal, próbase». Polo tanto, quen invoca algo que rompe o estado de normalidade debe probalo. O que se quere dicir con este aforismo é que a carga ou o traballo de probar un enunciado debe recaer naquel que rompe o estado de normalidade.