A poesía galega contemporánea: Décadas dos 80 e 90

A poesía galega na democracia: Unha nova etapa

En Galicia, este é un período estable dentro dun marco democrático. Os feitos máis relevantes na nosa terra son: o Estado de Autonomía (1981), a Lei de Normalización Lingüística (1983), a relevancia de certames e premios literarios, o nacemento de empresas editoriais, as publicacións especializadas en temas literarios e culturais e a profesionalización dos escritores na nosa lingua.

A renovación poética dos anos 80

Os feitos máis relevantes na poesía son que, con Con pólvora e magnolias de X. L. Méndez Ferrín, ábrese unha nova etapa. Existen outras influencias para a nova poesía galega, como serán Manuel Antonio e Álvaro Cunqueiro; ademais, nacen revistas culturais e de poesía (Nordés, Coordenadas…) e multiplícanse os certames e premios.

A poesía galega na década dos oitenta ten como principais características:

• O culturalismo: que ten que ver coa importancia da intertextualidade.
• O experimentalismo: con novas formas rítmicas e retóricas e unha nova linguaxe poética.
• O cosmopolitismo: que é o espírito das vangardas e dos movementos artísticos modernos.
• Apertura temática: xorden outros temas como o erotismo.

Grupos e autores destacados dos oitenta

Os autores da xeración dos oitenta naceron na década dos cincuenta, comezaron a publicar a finais dos 70 e déronse a coñecer en colectivos poéticos como Rompente e Alén. Fálase de dous grupos principais:

• O grupo de Vigo: no que están Ramiro Fonte (Designium), Álvarez Cáccamo (caracterizado pola diversidade de temas e a precisión formal en A praia das furnas) e Manuel Forcadela (co seu culturalismo en O regreso das ninfas).
• O grupo da Coruña: con Lois Pereiro e a súa Poesía última de amor e enfermidade, Pilar Pallarés, centrada en motivos de soidade e na dificultade de comunicación (Entre lusco e fusco), e Manuel Rivas con Baladas nas praias do oeste.

A poesía galega na década dos 90

A poesía galega na década dos 90 vén condicionada por novos premios literarios, a creación da editorial Espiral Maior, os festivais e recitais poéticos e as novas publicacións literarias. As súas principais características son:

• Unha expresión poética máis contida.
• O rexeitamento do excesivo culturalismo.
• O uso dunha expresión coloquial e unha maior carga narrativa.
• O aproveitamento poético do cotián.
• O renacer da temática social (pacifismo, feminismo, etc.).